Прытча пра неразумнага багацея

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

Як гэта ні дзіўна, але часам багаборцы, самі, відаць, таго не жадаючы, гавораць праўду і аб сабе саміх і пра тых, хто натхняе іх на богазневажальныя справы. У адным з рэвалюцыйных расійскіх гімнаў пачатку дваццатага стагоддзя так прама і спяваецца: ««Вихри враждебные веют над нами, тёмные силы нас злобно гнетут…» Вось якія мы на самой справе! Не хаваючыся і не маскіруючыся, на ўвесь свет заяўляем, якога роду духі валодаюць нашымі душамі! Або, скажам, словы пра рэвалюцыю з паэмы «лепшага і найталенавітага», як назваў яго адзін тыран, паэта савецкай эпохі: «работа адовая будет сделана и делается уже»! Лепш і не скажаш: сапраўды – «работа адовая»!

Прытча пра міласцівага самараніна.

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

У Нядзелю 25-ю пасля Пяцідзесятніцы ўзгадваецца прытча пра міласцівага самараніна.

Гэтая прытча гаворыць пра тое, якімі павінны быць адносіны паміж людзьмі і якая галоўная запаведзь у вучэнні пра Царства Божае.

Такім чынам, ішоў нехта з Іерусаліма ў Іерыхон. У Евангеллі няма нічога выпадковага. Здавалася б, Гасподзь выпадкова прамаўляе гэтыя два словы: «Іерусалім» і «Іерыхон». Не дарэмна Гасподзь гаворыць, што менавіта з Іерусаліма ў Іерыхон ішоў чалавек. Іерусалім азначае першапачатковы, не пашкоджаны грахом стан чалавека, а Іерыхон – гэта горад граху.

Ацаленне хворай жанчыны і ўваскрашэнне дачкі Іаіра

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

У сённяшнім Евангеллі мы чулі пра ўваскрашэнне Госпадам спачылай дачкі Іаіра, які быў старэйшынам сінагогі, і пра ацаленне хворай жанчыны, якая пакутавала ад кровацячэння дванаццаць гадоў. Евангельскае чытанне гэта вельмі глыбокае і мае для кожнага з нас вялікае павучальнае значэнне.

Для чаго, з якой мэтай Святая Царква і цяпер нагадвае нам пра гэтыя падзеі – падзеі ацалення і ўваскрашэння? Вельмі шмат павучальнага і карыснага мы павінны ўбачыць у гэтым евангельскім апавяданні. Першае, на што неабходна звярнуць увагу ў прачытаным сёння Евангеллі, – гэта сведчанне і вера ў тое, што душа чалавека бессмяротная, яна жыве, яна жывая і ніколі не памрэ. І Лука, і Марк сведчаць, што дух вярнуўся ў дзяўчыну.

Пра апантанага у гадарынскай краіне.

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

Вы чулі, узлюбёныя браты, прачытаную сёння евангельскую аповесць пра апантанага ў Гадарынскай краіне і ацаленне яго Іісусам Хрыстом? Чулі, як дэманы мучылі няшчаснага чалавека і як ён гаротна вёў сваё ўбогае жыццё? Бачылі ўладу Іісуса Хрыста над злымі духамі, над цэлым легіёнам іх – гэта значыць, над некалькімі тысячамі, якія ўсяліліся ў няшчаснага чалавека?

Мімаволі ўспамінаюцца словы вялікага пісьменніка Ф. М. Дастаеўскага, словы сугучныя Евангеллю: «У свеце дыявал змагаецца з Богам, а поле бітвы – сэрцы людзей.»

Прытча пра багацея і лазара

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

Браты і сёстры! Сёння вы чулі евангельскую прытчу пра багацея і Лазара (Лк.16:19-31). Быў нейкі багаты чалавек. У Евангеллі нават не узгадваецца яго імя. Імя – гэта духоўная, містычная сувязь чалавека з нябесным светам. Імя ў часы Старога Запавету давалася дзіцяці на восьмы дзень яго жыцця, які сімвалічна азначаў вечнасць.

Прытча пра сейбіта

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

Калі мы слухалі з вамі ў сённяшнім евангельскім чытанні прытчу пра сейбіта, то, напэўна, кожны з нас пытаў самога сябе: а хто я? Дзе я знаходжуся? Якая мая душа? Якое маё сэрца? Ці тая сцежка пры вялікай дарозе, на якую падае насенне Слова Божага і не дае ніякага парастку, таму што гэта ўтаптаная зямля? Або, можа быць, гэта камень, на які падае насенне, і ўжо зусім ніякага парастку даць не можа, таму што гэта камень? Або, можа, у маім сэрцы так усё зарасло нейкім цярноўнікам, дрэнным кустоўем, праз якое яно прабіцца таксама не можа? Дзе я і хто я?

Уваскрашэнне сына наінскай удавы

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

Аб гэтай падзеі апавядае толькі адзін евангеліст Лука.

З Капернаума Гасподзь пайшоў у горад Наінаў, які знаходзіўся каля паўднёвай мяжы Галілеі. Збавіцеля суправаджалі вучні Яго і мноства людзей. У старажытнасці вакол горада часта ўзводзілі суцэльныя сцены дзеля абароны ад ворагаў так, што ўваходзіць і выходзіць можна было толькі праз адны вароты. І вось у такіх гарадскіх варотах Госпаду сустрэлася пахавальнае шэсце: з горада выносілі памерлага юнака, адзінага сына ўдавы. Звычайна грабніцы ў яўрэяў знаходзіліся за гарадамі сярод ўцёсаў і скалаў. Нябожчыкі ў старажытнай Палестыне хаваліся не ў трунах, а апускаліся прама ў нішу, зробленую ва ўцёсе ці скале, і насілкі, на якіх знаходзіўся спачылы, відавочна, служылі толькі для перанясення цела да месца пахавання. Гасподзь дакрануўся да гэтых пахавальных насілкаў для таго, каб прымусіць жалобную працэсію спыніцца.

ШЛЯХ У ЦАРСТВА НЯБЕСНАЕ

У імя Айца і Сына і Святога Духа!

Сёння Хрыстос гаврыць нам у Евангеллі пра любоў да ворагаў – пра тое, што з'яўляецца галоўнай і адзінай прыметай таго, што мы – Хрыстовы, што мы не дарэмна носім на сваёй шыі крыжык, што мы ведаем таямніцу Крыжа Хрыстова.

Калі вялікая княгіня прападобнамучаніца Елізавета была скінутая раз’юшанымі катамі ў алапаеўскую шахту, яна паўтарыла словы малітвы Самога Збавіцеля, калі Ён быў на Крыжы: «Божа, даруй ім, бо не ведаюць, што робяць».

Расклад богаслужэнняў

Падаць запіску

Дапамагчы храму

Увайсці

Аўтарызацыя

Імя карыстальніка *
Пароль *
Запомніць мяне

Падпіска на вершы Л.Геніюш

Каложа 360°

Навіны Гродзенскай епархіі

Уваход

Пахвала Каложская

Д/ф "Каложа" (2007 г.)