Над Нёманам стромкія вежы...

***

Над Нёманам стромкія вежы
Увысь да нябёсаў ўзлятаюць.
Каля векавых сцен Каложы
Адзін аднаго мы спаткалі.

У люстра вады мы глядзелі,
Як нашыя сумныя твары
Пяшчотна рака калыхала
І хвалям у такт паўтарала:

Над Нёманам каля Каложы
Два лёсы cышліся ў каханні.
Над Нёманам каля Каложы
Гародня жыццё даравала.

А. Янкоўскі, 2010