Ошибка
  • JUser: :_load: Не удалось загрузить пользователя с ID: 460

8-9 красавіка. Багаслоў і літаратар. Метафізічныя размовы. Сірата. Цяжкія ўражанні. Слёзы бабулі. Каложа і Польшча. Каложскія ўрокі нямецкай мовы

Вітаю, браты і сёстры!

Праляцелі два першыя дні тыдня. Панядзелак прайшоў неяк спакойна. Справы, размовы, тэлефон. Крышку займаўся старажытна-грэчаскай мовай. Папілі кавы з Аляксандрам Бабуком . Багаслоў-святар і літаратуравед-філолаг. Зразумела, такая сустрэча не магла абысціся без разважанняў аб літаратуры і багаслоўі. Потым была цікавая сустрэча з настаяцелем царквы ў Каробчыцах айцом Сергіем і ягонаю матушкай Аняй. Пра што звычайна размаўляюць паміж сабою святары? Звычайна гэта абмеркаванне сітуацый на прыходах, нейкіх выпадкаў з пастырскай практыкі. Такі своеасаблівы абмен вопытам. Але айцец Сергій чалавек філасофскага складу. Таму і размова набыла характар хучэй багаслоўска-метафізічны, чым практычны. І гэта цікава.

Блакіт нябёсаў і пачатак Евангелля. Беларуская малітва. Здраднік Іуда. Запрашаем на біблейскія чытанні. Дзяўчыны з чэшскага Брно

Са святам Дабравещання, дарагія браты і сёстры!

Люблю гэты дзень. Галоўная асацыацыя - блакіт нябёсаў. Пачуцці – ціхая радасць, шчырая пашана да Дзевы Марыі, удзячнасць, жывое адчуванне святога. Хаця  сёння мы шануем таксама Пачэсны Крыж Хрыстоў, але асабіста мяне неяк болей кранула падзея Дабравешчання. Падумаць толькі,  змірэнныя  словы Дзевы Марыі перавярнулі ўсю гісторыю чалавецтва! “Хай жа будзе мне па слову твайму” – і Творца універсуму, стаў адным з нас. Колькі ганарлівых словаў вымаўлялі цары, імператары і палкаводцы?! Але ніводнае з тых словаў ня мела той сілы, якую мелі словы Дзевы Марыі. Яна была Той адзінай, якая магла так адказаць Богу; Той адзінай, якая была дастойнаю стаць Маці для Збавіцеля чалавецтва; Той адзінаю, што магла ўмясціць у сябе  Прадвечнае Слова. Яна стала тымі дзвярыма, праз якія ў наш свет прыйшоў Збаўца. Таму мы і шануем Прасвятую Дзеву Марыю, выказваем Ёй нашу самую сардэчную падзяку, нашу любоў да Яе. “Радуйся, абрадаванная! Гасподзь з Табою!”.

2-3 красавіка. Дзе сёння пакутуе Хрыстос? Чалавек Андрэй. Хрысціце мяне! Павячэр'е і бутэрброды з авакада. Мае дарогі і вясновы снег.

Сардэчна вітаю вас, дарагія браты і сёстры!

Ад мноства вялікіх і малых справаў і ад некае стомленасці не было сіл у апошнія дні пісаць у наш прыхадскі дзённік. Але сёння сітуацыя іншая. Я прыехаў да сваёй сям’і у Жыровічы (пакуль у Гродна пераехаў толькі я). Адпачыў, прывёў думкі/пачуцці ў парадак, і натхненне вярнулася да мяне… Тым больш, што распавесці ёсць аб чым. І параіцца таксама трэба. (Цікава, слова “параіцца” ці не ад майго прозвішча паходзіць :) ).

Аўторак. 2. 04.

Дзень пачаўся досыць рана. У 8 гадзін мы: я, а. Ігар, дыякан а. Уладзімір і наш братчык Вячаслаў былі ўжо ў доме-інтэрнаце ў Пышках. На папярэдняй сустрэчы дамовіліся, што ў гэты дзень прыедзем паспавядаць і прычасціць жадаючых. Такіх аказалася не мала – каля 40 чалавек. Гэта болей чым палова ўсіх жыхароў інтэрнату. А. Ігар спавядаў і прычашчаў хадзячых, а я з а. Уладзімірам і Славай пайшлі па пакоях да тых, хто ня можа падняцца. Многія людзі доўгія ўжо гады прыкаваны да сваіх ложкаў. Адзінокія і прыкаваныя… Але свабода душы ў многіх бадай большая, чым у тых здаровых, якія як мінімум раз у год бываюць на розных курортах… Тут з пакутуючымі пакутуе Сам Хрыстос. Тут прадаўжэнне Галгофы… Не пакідаюць думкі пра тое, што б мы як абшчына маглі б зрабіць для гэтых людзей, каб жыццё іх стала крыху святлейшым, каб зменшыць іх пакуты… Паразмаўляў з доктарам і дырэктарам інтэрнату. Самае першае: патрэбны памперсы і сродкі для мыцця. Ёсць некаторы недахоп гэтых рэчаў. Спадзяюся, што мы здолеем гэты недахоп папоўніць. Але гэтага мала. Вось думаю, што трэба падключаць маіх сяброў немцаў. У Германіі вялізарнейшы вопыт дапамогі такім людзям. Дырэктар казаў пра тое, што, на жаль, маладыя людзі, якія трапляюць у інтэрнат знаходзяцца ў сацыяльнай ізаляцыі і закрытыя ў чатырох сценах. Было б добра перыядычна запрашаць іх і прапанаваць нейкія паездкі. Пасля споведзей і прычасця ўсе мы адчувалі нейкі духоўны пад’ём. Усё ж такі дакрануліся да пакут Хрыстовых, якія доўжацца і ў наш час, а гэта ацаляе, дапамагае адолець гардыню і навучае змірэнню.

О Молитве Ефрема Сирина

Прп. Ефрем СиринПрп. Ефрем СиринВеликий пост – это время особенное. Увеличивается продолжительность и количество богослужений, храмовое убранство приобретает траурные тона, священнослужители облачаются в черное. Но самые большие перемены наступают в жизни самого человека, пост которого заключается не только в ограничении приема пищи (хотя и это немаловажно), но и в усилении молитвенного правила с коленными преклонениями. Все это человек делает во время поста, дабы обуздать свое сладострастие и через 49 дней с радостным сердцем встретить праздник Пасхи – светлого Христового Воскресенья. Одна из молитв, отражающих настроение и духовное содержание Великого поста, является известная молитва преподобного Ефрема Сирина.

Цяжкі красавіковы снег. Малітва пра абуджэнне і ацаленне. Запрашэнне на выставу. Зарыцкія сустрэчы

Сардэчныя прывітанні, браты і сёстры! Спадзяюся, справы вашыя і настрой у парадку. Надвор'е і сырасць навіваюць канешне смутак, але не патрэбна паддавацца такому няпостнаму настрою. Хрыстос вучыць нас, што ў пост патрэбна мець пазітыўны настрой. Апостал Павел заклікае “радавацца, бесперапынна маліцца і за ўсё дзякаваць”.  

Мой сённяшні дзень пачаўся з расчысткі снегу. І справа гэтая аказалася нялёгкай. Снег мокры і цяжкі. Гэта не той белы пух, які падае на зямлю ў студзені, напрыклад. Красавіковы снег цяжэйшы ва ўсіх сэнсах… Але малітва дапамагала ў такім змаганні са стыхіяй. Падчас такой работы падышоў мужчына з просьбаю паставіць свечку ў царкве. Аказалася, што дачка яго пасля звычайнай аперацыі ад наркозу ўпала ў кому. Бацька вельмі смуткуе. Пайшлі мы ў царкву разам, памаліліся, а потым ён застаўся адзін на адзін з Богам. Па ўсім відаць было, што малітва яго была сапраўды моцная. Я ж накіраваўся далей змагацца са снегам. Выйшаў той чалавек і папрасіў яшчэ адну лапату. Так вось разам памаліліся і папрацавалі… Памаліцеся і вы, браты і сёстры, за Юлію – гэта дачка таго чалавека. Папрасіце Нябеснага Айца абудзіць яе ад цяжкага сну.

Евангельское чтение. Исцеление расслабленного. Сын Человеческий есть Бог, могущий прощать грехи

Евангелие от Марка 2:1–12. – Зачало7
[Исцеление параличного]

 

И, когда через некоторое время, Он снова вошёл в Капернаум, прослышали, что Он дома. И собралось много народа, так что не было места даже возле самой двери; и Он говорил им слово. И пришли к Нему с параличным, которого вчетвером несли на руках. И, поскольку не смогли из-за многолюдства пробиться к Нему, то разобрали они кровлю над тем местом, где Он находился, и, сделав дыру, стали опускать в неё постель, на которой лежал параличный. Увидев их веру, Иисус говорит параличному:

Апостольское чтение на сегодня и объяснение

Послание ап. Павла к Евреям 1:10–2:3. – Зачало 304
[Превосходство людей над ангелами]

"В начале, Ты, Господи, основал землю, и небеса – дело рук Твоих; они погибнут, Ты же пребудешь вечно; и все, как одежда, обветшают, и, подобно одеянию, Ты свернёшь их; и будут изменены; но Ты – один и тот же, и годы (лета) Твои не кончатся (не исчезнут)" (Псалом 101:26–28).

Более того, разве когда-нибудь сказал Он [Бог] кому-то из ангелов:

"Сядь справа от Меня,
пока Я не положу врагов Твоих
как подножие ног Твоих"?! (Пс 109:1)

Разве не все они – служебные духи, посылаемые на подмогу готовящимся унаследовать спасение?!

Поэтому мы должны крепко держаться слышанного, чтобы не унесло нас течением. Ведь если сказанное через ангелов слово [ветхозаветного Закона] оказалось твёрдым, и всякое преступление и непослушание получало справедливое воздаяние, – то как же мы [люди Нового Завета] можем избежать [наказания], не заботясь о величайшем спасении, которое было сначала проповедано Господом, а в нас утверждено слышавшими от Него [учениками]?

30.03.13 Цяжкая дарога. Тры новых Хрыстовых воіна. Сербы і партугальцы. Лоўля рыб. Іаанн і Пётр. Шлюбныя размовы.

Вітаю, браты і сёстры! Ну і дзень выдаўся. Пад’ём 5.30. Выезд з Жыровіч да Гродна. Дарога была дрэннай і ехаць было цяжка. Але неяк дабраўся і на пачатку дзявятай быў ужо ля Каложы. Споведзі. Пасля службы цякучыя справы, размовы. Была хвілінка на чай з коржыкам. Хрышчэнні. Сёння нашае хрысціянскае войска папоўнілася на тры чалавека: Елізавета, Дзьмітрый і Данііл. Дзеткі былі больш-менш спакойныя, і таму можна было нармальна чытаць малітвы і нешта тлумачыць хросным бацькам і прысутным.

Сустрэчы ў Каложы. Удзельнікі канферэнцыі па актывізацыі жыцця састарэлых людзей. Сярод іх была адна сербка. Горача павітаў яе і па-братэрску абняў. Вельмі я паважаю сербаў і люблю іх краіну. Ад Каложы беларускае прывітанне ў хуткім часе дасягне Сербіі. Няхай Бог бароніць сербскую землю!

Расписание богослужений

Подать записку

Помочь храму

Войти

Авторизация

Имя пользователя *
Пароль *
Запомнить меня

Подписка на стихи Л.Гениюш

Коложа 360°

Новости Гродненской епархии

Вход

Похвала Коложская

Д/Ф "Коложа" (2007 г.)